Şiirler bir kere yazıya dökülür ama her okuyanda başka bir anlama bürünür. En azından ben buna inanıyorum. Bazen bir sevgiliye yazılır, bazen içindeki seslerin haykırmasıdır, bazen de etrafta…
Mavi gözlerinde bulur bu yorgun kalbim derman.
Yer belli değil, zaman da öyle; ama bir şey olacak.
Bazı şeyler uzun söylenmez.
etrafta onca çiçek,ama bambaşka, gonca olan sen.etrafta bir arı gibi dolanıyorum,sense buradayım edasıyla ışıldıyorsun.belki gönlüm aldanır,sen buna kanma, aldanma sakın!aklında kalsın,sensin,sultan-ı gönl-i eşrak!
Hislerim nerede,Ya da ellerim?Kendine hapsolmuş kalbim.Ölmek için çok genç,Yaşamak için epey bi yorgunum.Söyle!Neden sana vurgunum?
Yazarken, düşlerken,Hep kötü öteki insanlar…Belki de sorun bu! Bir aynaya mı bakmalı,Asıl çirkini görmek için?Kapalı gözlerle,Anıları yeniden mi çağırmalı? Af dilenmeli belki,Utanmalı insan,Kalbin en kuytu köşesindeki sessizlikten.
Küçük bir fikir, uzun bir yol.
Yazılar kategorisine yeni bir yazı eklediğinde burada görünecek.
Başka kalemlerden kalan izler.
Ben ol yârı sevdügümi niçe bir gizleyübilemGönlüme sıgmaz nideyin meger râzum ile diyem Dil tutuban yüridügüm yadlıguma delîl imişYakam yadlık perdesini hicâbumı ben giderem Anunıla ahvâlümi âlemlere bildüreyinÇagıruban…
Her şey birdenbire oldu. Birdenbire vurdu gün ışığı yere; Gökyüzü birdenbiler oldu; Mavi birdenbire. Her şey birdenbire oldu; Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan; Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.…
Hepiniz öleceksiniz! Tanrı katına çıkacaksınız utanmadan! Ruhlarınız koyup kaçacak sizi! Topraklara gömüleceksiniz. Kurtlar, böcekler, solucanlar Sevinçle saldıracak üstünüze. Elleriniz bomboş kalacak, Kimse bakmayacak resminize. Sevilmiş kadınların hayali Dumanlar…
“Kadın, erkek, inanmış olarak kim iyi iş işlerse, ona hoş bir hayat yaşatacağız. Ecirlerini yaptıklarından daha güzeli ile ödeyeceğiz.”